Camino de Santiago 5 – Een bijzondere vlinder steen (vervolg)

Voor die gene die mijn blog gelezen hebben over de steen die ik perse moest oppakken (Een bijzondere steen) wil ik jullie heel graag het onvoorstelbare verhaal vertellen over wat er een paar dagen geleden gebeurde. De steen die ik had opgepakt heb ik elke dag bij mij gehouden. Tijdens het in en uitpakken van mijn backpack kwam ik de steen steeds tegen. Ik keek erna, hielt het in mijn hand en stopte het weer weg. Een keer viel het uit mijn tas en toen dat gebeurde vertelde ik de mensen die op dat moment om mij heen waren over deze vlindersteen. Ik weet niet waarom, maar ik begon te vertellen. De camino is zo fantastisch en er gebeuren wonderlijke dingen elke dag.

 

Elke dag ontmoeten we prachtige mensen. In de tweede week kwamen we Rodrigo tegen uit Brazilië. We hebben hele fijne dagen gehad samen, maar vooral hele fijne gesprekken. Rodrigo vertelde zijn hele levensverhaal, over zijn redenen om deze wandelingen te maken en over alles waar hij mee worstelt. Ik heb over mij verteld, over mijn redenen. Open en eerlijk. Zoals iedereen op deze camino is. Met wie je ook praat, iedereen verteld zo open over zijn of haar leven. Tijdens onze gesprekken werden mijn redenen ineens duidelijk voor mijzelf. Hij was een van de spiegels en het klankbord dat ik nodig had om duidelijkheid en inzicht te krijgen. Heftig, intens, confronterend maar heel nodig en fijn. Afgelopen weken kwamen we elkaar keer op keer weer tegen. Tijdens het wandelen, op het terras of in een albergue. En iedere keer hadden we weer hele fijne, open, eerlijke en diepe gesprekken.

 

Het is apart hoe mensen die je net ontmoet een grotere impact op je kunnen hebben. De laatste keer dat we Rodrigo zagen had ik hem de vlinder steen die ik gevonden had gegeven met de woorden ‘Feel like a butterfly again’. Maar na het zoveelste ‘afscheid’, kwamen we Rodrigo gisteravond weer tegen, we zijn vele dorpjes en herbergen gepasseerd maar hij sliep in het zelfde dorp en in dezelfde herberg als wij. Pap, Rodrigo en ik dronken het zoveelste drankje samen en hebben genoten van ons eigen gemaakte gezonde maaltje.

 

In hetzelfde dorp kwamen we Karsten en Sara ook weer tegen, een Belgisch/Nederlands stel die we al eerder ontmoet hadden. Ze sliepen in de tent maar dronken samen met ons een drankje in onze herberg, we hadden fijne en boeiende gesprekken. Opeens viel mij de tatoeage op Sara’s pols mij op. ‘Wauw, it looks like a buttefly! It’s beautiful’ waarop Sara antwoorden ‘it’s a butterfly and you see the word Fly in it’. Rodrigo keek erna en merkte op ‘amazing, it looks like the stone you gave me with the butterfly’. Ik keek nog een keer en inderdaad het leek erg op de vlinder van de steen.

 

Ik vertelde Sara over de steen die ik vond en dat ik die steen gegeven had aan Rodrigo. Sara keek heel verbaasd en zei dat ze op een steen een vlinder getekend had en dat ze die had achter gelaten had op een steen ergens langs de kant van de weg. Dit kan niet waar zijn. Dit kan haar steen toch niet zijn. Rodrigo rende naar boven om de steen te pakken en liet het aan Sara zien. ‘JAAAHHH dat is mij steen!!!’ gilde Sara! ‘WAT?? Echt?’ ‘JA ECHT!’. Nadat we weer een beetje rustig waren vertelde Sara haar verhaal van de steen. Ze was de Camino alleen begonnen, na 7 dagen wandelen had zij zoveel pijn in haar rug gekregen dat ze 10 dagen op bed heeft gelegen in een van de herbergen in Los Arcos, wat gerund werd door Belgische mensen. Wat een verhaal opzich was. Na 10 dagen was ze eindelijk weer in staat om te wandelen. Ze vertelde met tranen in haar ogen wat dat moment voor haar betekende, de 10 dagen bed rust en het moment dat ze eindelijk weer kon wandelen. Dat moment van het betekenen van de steen betekende voor haar veel. Met angst voor herhaling, bang dat ze terug naar huis zou moeten, bang dat ze niet zo kunnen afmaken waarvoor ze hier was gekomen. Maar ook vol vreugde dat ze weer kon lopen, dat ze afgelopen 4 dagen pijn vrij had kunnen lopen en weer vol kon genieten van alles om haar heen. Ze zag haarzelf weer zitten in het gras met de steen in haar hand. Ze wilde iets achter laten wat dit symboliseerde en zich weer als een vlinder voelen, vrij, vrolijk en licht. Ze betekende de steen en legde het op het paaltje neer, wandelde verder en liet het achter zich. Badend in het zonnetje, tussen al het natuurschoon en in alle stilte lag het daar een aantal dagen op het paaltje tot het opgepakt werd door een pelgrim. Die pelgrim was ik. De steen die mijn aandacht zo trok dat ik het op moest pakken, ook al was ik allang voorbij gelopen. Die steen die ik dagen bij mij gedragen heb tot het moment dat ik voelde dat deze steen voor iemand bedoeld was.. Voor Rodrigo. De steen die voor Sara veel betekende, daarna voor mij en nu voor Rodrigo. Zoals ik al beschreef in mijn vorig blog.. Alles gebeurd met een reden. Een mooi moment. Geen toeval, dit was de bedoeling…

Er zijn nog zoveel fantastische momenten, gedachten en dromen waar ik over wil schrijven, elke dag gebeurd er zoveel dat het me bijna overspoelt. Bedankt voor al jullie reacties! Echt heel erg leuk. Een moment vinden in alle rust met de IPad, alleen en met internet verbinding om mijn verhalen (over) te schrijven is soms lastig op de camino, maar dat is ook prima. Genieten van en in het moment. Meer verhalen komen vanzelf.

7 thoughts on “Camino de Santiago 5 – Een bijzondere vlinder steen (vervolg)

  1. Carin says:

    Lieverd, wat is het weer een bijzonder verhaal. Prachtig. Wie weet welke reis deze steen nog verder gaat maken. Fijn dat deze wandeltocht jou al zoveel heeft gebracht. En wetende dat jij en papa zo genieten, geniet ik mee in gedachten. De verhalen komen vanzelf en ik probeer geduldig te wachten. Haha. Blijf genieten en fly like a butterfly! Dikke kussssss! Ook voor Paps. Miss you both!

  2. jaap says:

    dag lieve roeleke, wat een mooi verhaal, schitterend hoe het het levenspad laat zien en alle connecties die op het eerste oog toeval lijken en het toch ook weer niet zijn, omdat toeval eenvoudigweg niet bestaat. Geniet van de vlindervrijheid. Ik kijk er naar uit je weer te zien in juni. Heel veel liefs. Jaap

  3. Marja says:

    Lieve Roeleke, wat een prachtig verhaal!! Toeval bestaat niet…. kippenvel toen ik het las! Je kent het verhaal toch van de vlinder en Raun?? Hoe bijzonder!!!!
    Geniet van deze bijzondere tocht, samen met je paps, Rodrigo en alle andere lieve mensen. We blijven jullie met veel plezier volgen! Liefs Marja en natuurlijk ook van René

  4. Anke, Sieg en Sieb says:

    Lieve Roeleke,
    Fijn dat het nog steeds goed met jou gaat. Geniet er nog van! Wanneer kom je naar huis?? Dat wordt tijd hoor. En blijf je dan voorlopig thuis? Of heb je weer een nieuw plan? Ik ben benieuwd! Heb jou al lang niet meer gesproken. Hier gaat alles goed. Sieb is al bijna een jaar. De tijd vliegt:). Hopelijk zien we jou snel weer. Groetjes aan jouw vader:)!
    Dikke kus uit Brabant

  5. Maartje says:

    Lief zusje,
    Prachtig dat dit zo moest lopen. Ik geloof t direct dat je word overspoelt door mooie ervaringen en gesprekken. Gelukkig mogen we met je mee lezen en beleven wij het zo een beetje met je mee.
    Wil je knuffelen! Kan niet wachten je weer te zien. Maar blijf genieten! Kus

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *