Onbekende vrienden

Ik zit in de Openbare bibliotheek van Amsterdam. Op de 7e verdieping. Boven de verdiepingen met duizenden boeken en films, verhalen.. van nu en van vroeger, over het verleden, heden en de toekomst. Studerende, lezende en werkende mensen overal.

Ik zit in de ruimte waar mensen eten, koffie drinken en met elkaar kletsen. Er staat een cappuccino met honing voor mijn neus en heb het boek, dat ik zojuist intuïtief op de afdeling filosofie uit het schap gepakt heb, op mijn schoot liggen. Mijn oog viel erop. Een boek van J. Krisnamurti. Ik lees een stukje over alleen zijn.

Ik voel mij fijn en rustig. Ik houd van bibliotheken en de Roeleke momenten die ik mezelf zo vaak cadeau doe. Zijn met mij, mijn beste vriendin. Ik kijk op van mijn boek en kijk de ruimte rond. Een ruimte gevuld met mensen. Kletsend, etend en drinkend. Ik observeer. Ik voel mij stil worden. Bewust van de plek waar ik zit, bewust van de zachte leren bank dat mij draagt. Bewust van het feit dat ik een onderdeel ben van dit geheel. Onderdeel van dit theater dat zich voor mij afspeelt. Het zijn allemaal onbekende mensen voor mij. Ik visualiseer hoe het zou voelen als ik al deze mensen zou kennen. Even zou ontmoeten. Mensen die net als mij zijn. Hun leven leven, ieder op zijn eigen manier. Heel even komen er verschillende verhalen bij mij op. Verhalen die wel of niet bij deze mensen horen..

Zo af en toe heb ik oogcontact met iemand, mijn mondhoeken krullen omhoog. In zo’n moment heb ik het gevoel dat ik kennis maak.. Goededag zeg of  ‘fijn dat je er bent’. Het geeft mij een warm en liefdevol gevoel als ik mij visualiseer dat ik met al deze mensen bevriend ben.. en zij met elkaar. Jong en oud, verschillende afkomsten, geloofs overtuigingen, culturen en gewoontes. Iedereen die er toe doet. Een groep van mooie mensen, die zichzelf zijn en elkaar laten zijn wie ze zijn. Stuk voor stuk voegen ze waarde toe aan deze ruimte.

Ik zit, ik ben stil, ik kijk, ik luister en observeer. Ik zit hier alleen, maar ik ben niet alleen. Ik voel me verbonden met iedereen. Ik beschouw ze als mijn vrienden, die ik lief heb. Ik vraag niet om mij lief te hebben, ik heb geen verwachting en geen oordeel. Deze gedachtes geven mij een warm gevoel. Het gevoel dat ik soms verlies in tijden waarin koude gebeurtenissen plaatsvinden. Gebeurtenissen die dagelijks plaats vinden over de hele wereld, maar wat ons dieper lijkt te raken wanneer het dichtbij komt.

Ik besef me dat dit het enige is wat ik kan doen, kan bijdragen. Niets meer en niets minder. Mijzelf lief hebben, zodat ik onvoorwaardelijk, zonder oordeel, zonder verwachting, de mensen om mij heen lief kan hebben, bekende en ‘vreemde’, waar eigenlijk niemand meer ‘vreemd’ is, omdat ik ze als vrienden zie.

Alleen, maar zo samen zijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *