Camino de Santiago 3 – Kristal, Wijn & Geloof

28 april 2014
Van het dorpje Lorca zijn we naar Villamayor de Monjardin gelopen. Onderweg kwamen we door de stad Estella heen. Daar kwamen we langs een heel mooi winkeltje vol met kristallen. Uren kan ik daar rondlopen, maar dat hebben we niet gedaan. Een kristal trok mijn aandacht en deze heb ik gekocht. Bij het afrekenen kwam er een man uit het niets naar mij toegelopen, hij legde geld op de balie en gaf de kristal aan mij, hij keek me aan en zei iets in het Spaans. De eigenaresse van het winkeltje vertaalde het. “”Light” “light” is what he just said, he doesn’t know why, but he had to give it to you. It’s what you need. He gave you the christal Labradorita” en ze lachte naar me. En ik lachte naar de man. Hij keek me met heldere vriendelijke ogen aan en ik gaf hem een knuffel en bedankte hem. Daarna liep de man de winkel uit. Wauw, bijzonder, dankbaar, blij. Ik rekende mijn kristal af en liep samen met pap in de ban van wat er net gebeurde de winkel uit. Ik stopte de gekregen kristal in mijn zak en voelde me heerlijk. Ik kreeg weer wat meer energie toen we verder wandelde. Het is namelijk een moeizame dag, het voelt alsof we niet vooruit te branden zijn. Gelukkig zijn we niet de enige, alle pelgrims hebben het erover. Ligt het aan het weer? De energie van de dag? Ik weet het niet. We sjokken verder.. Met een brede glimlach om mijn gezicht denkend aan het prachtige kristal, doorzichtig bruinig, maar als er licht in valt kleurt het blauw, MAGISCH! 🙂

We lopen de stad Estella uit en de mooie natuur weer in. En net voorbij het dorpje Ayegui komen we een wel heel bijzondere kraan tegen, deze tapt namelijk niet alleen water maar ook wijn! Dit hadden we op het kaartje natuurlijk allang gezien. We tappen wat wijn in 1 van onze bidonnen en gaan een paar honderd meter in de poort van de kerk zitten, daar zitten we lekker droog. We pakken onze gedroogde perziken en hazelnoten erbij en genieten van onze lunch met wijn. Zo moeizaam gaat het ineens niet meer 🙂 Na deze verrukkelijke lunch lopen we verder tot het dorpje Villamayor de Monjardín, omdat de naam zo mooi is. Van onze Noorse pelgrim vriendin Marion hoorde we dat hier een Alberque(hostel) is die gerund wordt door een Nederlands koppel. Nou hoeven we niet perse alle Nederlandse Alberques te bezoeken, maar intuïtief kozen we toch voor deze alberque. We werden ontvangen door een Nederlanse gastvrouw, een vrijwilligster, net als alle andere die er aan het werk waren. We kwamen te liggen op een erg schone, maar donkere kamer met nog 4 Nederlanders.

Ik voelde niet echt fijn op deze plek en ben in het barretje om de hoek gaan zitten. Later kwamen pap en de andere Nederlanders er ook bij. Interessante gesprekken over ons Nederlands zorg systeem laaide op met 3 in de zorgsector werkende/gepensioneerde mensen.

Het is 7 uur, etenstijd voor pelgrims, de vriendelijke gastvrouw kondigt het eten aan. Ze verteld dat het een christelijke alberque is en vraagt ons te bidden voor het eten om de here Jesus te bedanken voor deze maaltijd. Zij bidt hardop en wij doen mee. Ik zit aan een andere tafel dan pap en de andere Nederlanders, naast me twee Franse die geen Engels spreken en tegenover mij gaat de Nederlandse gastvrouw zitten. We praten wat over haar vrijwilligerswerk en wat haar motiveert en inspireert om dit al 3 jaar te doen. Ze vertelt dat ze de pelgrims wat mee wil geven voor hun tocht, namelijk het christelijk geloof, zodat ze daar kracht uit kunnen halen en het een nieuw doel kan zijn voor hun verdere leven. Ze vertelt mij het verhaal van Jesus Christus, die gestorven is voor ons om al onze zonden op zich te nemen die wij begaan hebben en nog zullen begaan. “God ziet ons alleen door de ogen van zijn zoon Jezus Christus, omdat hij al onze zonden op zich genomen heeft”. Ik luister aandachtig naar dit voor mij al wel bekende verhaal. Ze vraagt mij of ik gelovig ben. Heel even vraag ik me af wat gelovig zijn precies betekent. Wanneer ben je gelovig? Als je in een religie, zoals het christendom geloofd? Ik antwoord, ja ik ben gelovig, maar ik geloof niet “in” of “volgens” één bepaalde religie. Dit snapt ze niet en kan volgens haar niet en vraagt me dit uit te leggen. Ik vertel haar dat er voor mij in meerdere religies een waarheid zit, in delen van de religies. Maar dat ik geloof in wat voor mij goed en als waarheid voelt en dat ik me nog het meest aangetrokken voel tot het boeddhisme, maar niet volgens één bepaalde religie leef en geloof. Ze vertelt me meer over het christendom. “De here Jezus is er voor iedereen, hij wil contact met ons en als we instaat zijn ons open te stellen dan gebeuren er wonderen. Die we elke dag kunnen ervaren”. Ik denk aan mijn gekregen kristal van die ochtend. Ook vertelt ze dat hij ons behoed voor het kwaad en voor het maken van fouten. “De here Jesus wil dat we zo goed mogelijk ons enige leven leven. Ze voegt eraan toe dat als we dat doen onze geest daarna eeuwig door zal leven in het eeuwige leven.” Ik reageer daarop en vertel dat ik niet geloof dat we maar 1 keer leven op deze planeet. Ik vertel haar dat ik in reïncarnatie geloof en dat we als ziel al vele levens hebben gehad en dat we steeds weer terug keren naar de aarde om te ervaren en om te leren. Ik vertel haar dat ik geloof dat er geen goed of fout bestaat. Maar dat alle “fouten” die we maken lessen zijn voor ons, waardoor we groeien. Ze schuift haar bord aan de kant en kijkt me niet meer aan. Zoiets raars had ze nog nooit gehoord, want er is zoveel kwaad in de wereld, hoe kan dat niet fout zijn? “Dat zijn allemaal zondes. Wij mensen zijn niet perfect en zullen altijd fouten maken en zonden begaan.” Ik zeg haar dat ik het eens ben wat betreft het niet perfect zijn van de mensen, omdat we “fouten” maken. Maar tegelijkertijd ook weer wel perfect zijn precies zoals we zijn, omdat fouten maken mag, omdat het een manier is om te leren, door dit te ervaren leren we. Zo praten we nog een tijd. In haar ogen begrijp ik er niets van. Ze hoopt dat ik op de weg naar Santiago tot bezinning kom. Er is maar 1 meester en dat is Jesus Christus. Ik reageer en vraag waarom ze denkt dat er maar 1 meester is? Ze antwoord met “Zo staat het geschreven in de bijbel”. Ik zeg dat ik geloof in meerdere ‘meesters’, ‘gidsen’ of ‘engelen’, die om ons heen zijn, met ons contact willen maken en ons begeleiden. We kunnen ze voelen, zien, horen en ervaren. Ieder op zijn eigen manier. Ze kapt me af, pakt mijn hand vast, kijkt me aan en zegt dat ze zich ernstig zorgen over mij maakt als ik zulke waanideeën heb. Ze zal voor mij bidden. Dat komt bij me binnen. Ik voel me totaal niet lekker en mijn hart klopt snel. De tranen branden achter me ogen. “Waarom kunnen we niet naar elkaar luisteren, open staan voor wat de ander vertelt en elkaar in onze waarde laten?” vraag ik haar. Ze reageert er niet op. Ze staat op tikt op het glaasje en spreekt naar de hele groep. Ze wil ons het geloof niet opdringen maar ze heeft voor ons allemaal een cadeautje, een boekje met teksten uit de bijbel, ook nodigt zij ons uit voor de Jesus mediatie na het eten.
Nadat ze de boekjes allemaal heeft uitgedeeld geeft ze er ook 1 aan mij en vraagt mij of ik het wil accepteren. Natuurlijk wil ik het accepteren!

Ik zou het alleen ook heel erg fijn vinden om in mijn waarden gelaten te worden. Gerespecteerd te worden in daar waar ik in geloof. Ik zeg dat ik haar zorgen waardeer, maar dat ze zich geen zorgen hoeft te maken. Ik sta op en geef haar een knuffel, ze zegt in mijn oor dat ze voor me zal bidden.
Een half uur na het eten is er nog een Jezus mediatie. Ik voel me niet op mijn gemak, maar besluit toch te gaan, net als pap en nog 10 andere. Tijdens de mediatie werd er fijne muziek gespeeld, op het eind werden er wat zinnen uit de bijbel voorgelezen. Het was fijn even tot rust te komen en het gesprek achter me te laten, voorzover dat lukte. Al voelde ik me nog steeds niet erg fijn. Na de mediatie kregen we thee en toen kwam er een jongen naar mij toe die vroeg of ik mij wilde overgeven aan Jesus Christus. En had ik een soort gelijk gesprek met hem, dat iets minder lang duurde omdat ik het hele verhaal al gehoord had. Ik probeerde naar hem te luisteren en dicht bij mijzelf te blijven en te vertellen waarin in geloof, waarop het gesprek snel tot een einde kwam.

Na een voor mij erg onrustige nacht hebben we heerlijk ontbeten met yoghurt en muesli. Jammie na al dat stokbrood. Bij het weggaan zei de gastvrouw mij nog een keer dat ze hoopte dat het goed met me zou komen en dat ze hoopt dat ik vind waar ik naar op zoek ben. En dat laatste hoop ik ook: op zoek naar mijn eigen waarheid ook als deze niet ‘geschreven’ of ‘beschreven’ staat.

Toen we bij de alberque weg liepen werd ik overspoeld door emotie. Het heeft me de eerste wandel uren nog bezig gehouden. Ik vind het interessant en inspirerend om te praten over geloof, of in ieder geval te horen hoe andere over het leven denken en waar ze wel of niet in geloven. Maar dit gesprek had toch even een bittere nasmaak. Waarom eigenlijk? waarom raakt het me zo en waarom trek ik het me zo aan? Het zet me aan het denken.. In vertrouwen dat de antwoorden en inzichten vanzelf komen. Gelukkig nog genoeg wandel dagen 😉

18 thoughts on “Camino de Santiago 3 – Kristal, Wijn & Geloof

  1. Carin says:

    De dingen zijn nooit zoals ze zijn. Ze zijn altijd dat wat men ervan maakt. Het leven is betoverend, je moet het alleen door de juiste bril bekijken. Hou je eigen mooie bril op. Liefs mams

  2. Marja says:

    Dat kan geen toeval zijn…. lees je verhaal en tegelijkertijd is Lange Frans op tv bij Late night en heeft precies dezelfde discussie gehad in n klooster. Hij voelde zich precies als jij…… alsof hij naast je zat….. Indrukwekkend allemaal…. geniet lekker van deze prachtige reis! Liefs Marja

  3. Diane says:

    ansparant naar je zelf kijken. Jouw weg en geloof volgen met dan de ontmoeting van andere individuen en gelovigen. Prachtig! Ga jouw blog volgen. Mooi geschreven en vind het fantastisch jullie te volgen. Dikke knuffel van mij Diane

  4. Yasemin Tanriverdi says:

    Hi Roeleke! Lang geleden. Ik weet precies hoe je je voelt. Ik vind het geloof ook super interessant en heb vaak discussies met mensen. Vaak lijkt het eenrichtingsverkeer en willen ze niet naar mij luisteren, super frustrerend. Ik heb zelf ook familie (Turkse), die er heilig van overtuigd zijn dat ik in de hel kom, omdat ik niet ‘geloof’. Ik zei dat ik ten eerste niet geloof in een hemel of hel.. en eigenlijk niet eens in goed of kwaad. Ik denk dat ieder mens ‘goed’ geboren is. Mijn familie lid kon dit niet bevatten en zei dat ik ondanks dit toch naar de hel zou gaan. Als je niet gelooft, kom je gewoon in de hel. Zo simpel als dat. Ik voelde me dat dit gesprek ook heel erg down.. Hoe kan je eigen familie dit nu tegen je zeggen? Ook met het idee van ‘ik hoop dat het nog goed komt met je, Het heeft tijd nodig, je bent nog jong’. Jong? Ik heb er potverdorie veel over nagedacht, gelezen en geleerd! Maar goed. Om je woorden kracht bij te staan, ik kan me heel goed voorstellen dat ze je erg naar heeft laten voelen. Blijf gewoon in jezelf geloven en je overtuigingen. Als er een god is, kom je vast wel in de Hemel ;)/ Als// Groetjes en veel plezier nog daar.

  5. Carin says:

    Toeval bestaat niet. Ik dacht gisteravond precies hetzelfde toen ik naar Lange Frans ( gast in de Late Night show) zat te luisteren. Die probeerde hetzelfde te vertellen als jij. Er werd niet naar hem geluisterd, hij werd niet serieus genomen. Volg je gevoel dat is altijd goed. Niet klakkeloos volgen wat men zegt of schrijft. Dit zijn mooie onderwerpen waar je eindeloos over kunt filosoferen. Blijf bij jezelf. Bijzonder trouwens die steen die je kreeg.

  6. Anouk Schepers says:

    He Roeleke wat een indrukwekkend verhaal. Je schrijft het ook heel boeiend want ik blijf lezen…
    En wat het geloof betreft… Daar kun je over praten maar je hoeft niet op 1 lijn te komen of de ander te overtuigen… jammer dat de vrouw geen waardering had voor jou verhaal. Dat zegt meer over haar en haar geloof dan over jou…
    Blijf bij jezelf… en hoezo dat het goed met je gaat komen? Het gaat toch goed met je;)!
    Geniet! X Anouk

  7. Maartje says:

    Hey lieve zus,
    We hebben er al eerder over gesproken. Er zijn altijd mensen die proberen hen wil op te leggen of je perse te willen overtuigen dat hen visie de beste is. Ik denk zo lezend uit jouw verhaal dat zij nog t meest baalde je niet te kunnen “overtuigen”. Je bent degene die altijd open staat voor andere mensen en ideeën en juist dat is zo bijzonder aan je, maar moeilijk voor sommige mensen want die kunnen dat niet. Je vind je antwoorden nog wel lieverd en dit hoort daarbij denk ik. Blijf je gevoel volgen, dat is de enige waarheid. Mis jou!
    Knuffel

  8. Renske says:

    Hi Roeleke,

    Geloof in jezelf, volgens mij is dat een van de belangrijkste dingen. En dat de gastvrouw jou niet in je waarde laat, is haar (eenzijdige) probleem, niet die van jou, hoewel het zeker vervelend voelt als anderen je dit wel proberen op te dringen. Er is niet maar 1 waarheid. Blijf lopen, leren, ontdekken en verbazen, succes!
    Groeten,
    Renske

  9. Marian says:

    Hey Roeleke, wat mooi om je verslag te lezen, terwijl ik tegelijkertijd je verwarring en ook verdriet er in teruglees. Blijf bij jezelf en volg je hart en doe datgene waar jij in gelooft.
    Liefs Marian vanuit Zutphen

  10. Ellen says:

    Hoi lieverd. Blijf altijd trouw aan jezelf en volg je hart. Er komt een tijd dat ze het gaan snappen. Ben trots op je. Dikke knuffel.

  11. Gitte says:

    Heey Roeleke! Super dat je dit doet, seg! Wat mooi om te lezen hoe jij dingen voelt en begrijpt…En wat raar omdat je ze voelt en begrijpt zoals ik ze vaak voel en begrijp… Zoals je zegt, iedereen zijn verhaal en zijn geloof, maar er zijn maar weinig jongeren rondom mij die jouw overtuiging dragen, jouw overtuiging die zo dicht aanleunt bij mijn overtuiging… Het is griezelig om te lezen hoe jouw woorden gewoon zo uit mijn hoofd en hart zouden kunnen komen… Het maakt me gelukkig en het geeft me heel veel hoop voor de wereld, dat er nog jonge mensen zijn die zo denken over ons leven en alles wat erbij hoort… Ik reis met je mee als ik je blog lees, het klinkt als een super ervaring! Geniet ten volle, leer ten volle en wees heel stevig op de plaats en in het moment waar je nu bent! Knuffel en hopelijk tot lees;)

  12. Nicolas says:

    Hi Roeleke,

    Met belangstelling las ik je verhaal over de kristal en je doortocht in Villamayor (Nederlanse herberg). Ik ben daar namelijk ook gepasseerd. Ik hoop dat je inderdaad je hart blijft volgen. Dat lijkt me voor iedereen trouwens het beste.
    Onze paden hebben elkaar gekruist op zaterdag 3 mei…
    Graag had ik je opnieuw ontmoet op de “Camino”. In ieder geval : het ga je goed! En zoals zovele pelgrims zeggen :
    “¡Buen Camino!”

  13. Sjaak says:

    Hey Roeleke, super om je blog te lezen en de gebeurtenissen te volgen. Heftig allemaal, maar geeft aan dat je trouw en eerlijk bent aan jezelf. Blijf daarin geloven, voeg dit toe aan alle ervaringen en het maakt je steeds krachtiger. Een kanjer ben je al. Knuf uut Diem

  14. Lotte says:

    Lieve Roel,

    Tuurlijk raakt het je…het is bizar hoe anderen je een mening op willen leggen. Geniet van je mooie reis en je mooie zelf!

    Dikke knuffel.

  15. Jeremy says:

    Hey,

    Leuk verhaal en mooi geschreven! Geinig om te lezen dat je zowat hetzelfde denkt over religies.
    Ik ga in Juli lopen. Zal waarschijnlijk ook wat discussies oplaaien haha.

    Succes en geniet er van verder! 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *