Hup! HUPpel. Hup.

Ik voel me vol met energie nadat ik een inspirerende vriend weer heb gezien en gesproken. Ik loop met hem mee naar het de bushalte, zodat we nog even een paar minuten langer hebben om samen te zijn. We geven elkaar een knuffel, voordat hij de bus op stapt en ik zwaai als een blij klein meisje enthousiast met beide handen als de bus wegrijdt. Ik steek de straat over en begin spontaan te huppelen. Voel me licht, blij en vrolijk. Ik huppel enkele tientallen meters tot er wat mensen mij tegemoet komen. Ik schakel over van gehuppel naar gewandel. Wanneer zij voorbij zijn, ga ik weer huppelen. Er is niemand in de straat. Ik huppel, maar word ineens bewust van mijn gedrag, of eigenlijk van mijn gedachten die tot het gedrag leiden. Mij “normaal” gedragen als er andere mensen zijn. ‘Een vrouw van 26 die huppelt door de straat is een beetje raar’. Maar het “Abnormale” gedrag dringt nu tot mij door.

Wat is eigenlijk NORMaal. Op de vraag ‘Wat maakt dat ik stop?’ komt de angst voor veroordeling en “wat zullen andere wel niet denken” gedachten naar boven. Waarmee ik indirect hen veroordeel, nog voordat zij überhaupt een gedachte of mening hadden of zouden hebben. En al zouden zij gedachtes hebben of mij veroordelen, wie ben ik om te zeggen dat het niet mag? Wat verandert dat aan mij? Wat verandert dat aan mijn vrolijke, opgewekte, zin om te huppelen gevoel? Het is alleen mijn angst die mij weerhoudt van mij VRIJ voelen. Iets waar IK – en ik denk WIJ – ons te vaak door laten leiden. Iets wat we niet eens meer opmerken, omdat het zo in ons systeem zit.

Ik huppel de hoek om en blijf nu huppelen terwijl ik de mensen tegemoet huppel. Ik groet. Een vriendelijk en lachend gezicht groet mij vrolijk terug. Ik huppel en huppel. En huppel. Who the f*ck cares.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *