Camino de Santiago 4 – Een bijzondere steen

De zon op onze bol, zachte bries door onze haren en met een beginnende blaar op mijn voet lopen we over een prachtig kiezel pad. Tussen de struiken, bomen en planten parallel aan een niet al te drukke weg. Het is elke dag weer genieten van de jonge, zachte, lichtgroene bladeren die zich razend snel openvouwen in deze tijd van het jaar. Allerlei verschillende plant- en struikgewassen groeien harmonieus naast en door elkaar als een grote blije familie. Er lijken elke dag meer bloemen bij te komen die zich openen naar de zon, vrolijk wiebelend en wuivend in de wind. Zoveel soorten, maten en vormen, waar ik de namen niet van weet, maar wat ook volstrekt onbelangrijk is. Net als van de vele verschillende vogels. Frans hoorde iemand vertellen dat een pelgrim, bioloog van beroep, meer dan 100 verschillende vogels had gehoord. Ik heb ze niet geteld, maar het is een heus concert elke dag. Het gezang en gefluit komt overal verdaan. Een genot om naar te luisteren. Ik stel me dan voor dat elke vogel zijn eigen podium heeft gevonden op een tak hoog in de boom, op een hek, steen of struik waarvandaan alle verschillende soorten, maten en kleuren vogels samen zingen, tweeten en kwetteren. Alsof ze daar allemaal klaar zitten om ons te verwelkomen en uit volle borst hun zangkwaliteiten willen laten horen. De één nog hoger, harder of afwisselender dan de ander, maar zonder enige competitie. Ontspannend, gezellig en vrolijk.

Genietend van het gezang lopen we langs een paal waar een aantal stenen op liggen. Pap en ik kijken er al lopend naar. Er ligt een merkwaardige wit/zwarte steen op die mijn aandacht trekt. We lopen er zonder te stoppen langs en ik kijk weer voor me. Maar zie de steen in me gedachten. Wat een aparte steen. Zal ik omdraaien om de steen te bekijken? Nee we zijn er nu al voor bij. Ik kijk nog een keer om maar ik kan de steen niet meer zien. Er loopt een andere pelgrim vlak achter me op het smalle pad. Ik loop door. Met het beeld van de steen weer in gedachten, wat voor een steen zou het zijn geweest, of hoe zal hij er van dichtbij uitzien, wie zou deze steen op het paaltje hebben gelegd? Zal ik toch omdraaien en de steen oppakken? Roel, loop door, we zijn er al lang voorbij, er loopt iemand achter je, en het is maar gewoon een steen, doorlopen, spreek ik mezelf toe. Maar ik kan er niks aan doen, de steen blijft mijn aandacht trekken, waardoor mijn nieuwsgierigheid steeds groter wordt. Alsof ik de steen hoor roepen.. ‘Roeleke kom terug en pak me op’. Op het zelfde moment voel ik me volstrekt krankzinnig voor deze gedachten.. Maar mijn voeten stoppen met lopen, ‘Pap, Wacht even, ik ben zo terug’, ik stap opzij zodat de vrouw achter me kan passeren en draai me om. Ik loop de inmiddels 200-300 gelopen meters terug naar het paaltje, wat verder was dan ik dacht. Ik pak de steen op, bekijk de steen en loop weer naar Frans die zich afvraagt wat eraan de hand is. Ik vertel mijn vader over het gesprek wat ik in gedachten had over de steen.

Ik laat de steen zien en we bekijken het aandachtig. Een ronde witachtige steen, er staat een van de zijkant bekeken vlinder en een golvende lijn met 2 puntjes op. Aan de andere kant is er een stuk afgebroken en dat vlak is zwart. Het lijkt alsof het erop getekend is. Ik vraag me af wat het betekend, is het een symbool? Is het een vlinder? Ik stop de steen in me zak en we lopen verder.

Ik voel me blij dat ik ben terug gelopen, waarom weet ik niet precies, maar ik ben blij dat ik naar me gevoel heb geluisterd. Wie weet komen er nog antwoorden op deze vragen. Het houd me nog bezig. Waarom moest ik perse terug? Waarom heb ik dit idiote gesprek met mezelf? Waarop mijn vader zegt, alsof hij mijn gedachten leest. ‘Ik heb dat ook soms, dan ben ik aan het hardlopen en dan zie ik een omgevallen slak, ik ren dan door maar zeg tegen mezelf, dat is de natuur, die red zich wel. Maar dan bedenk ik me dat iemand hem weleens omver geschopt zou kunnen hebben. Wat nou als ik niks doe, dan blijft hij op het pad liggen en trapt iemand hem misschien wel dood. En dan ik draai me toch maar om, ren even terug, zet de slak weer rechtop en help hem ook nog even een stuk je verder op weg naar de overkant.’ Ik lach en ben blij met dit verhaal.

Ik vraag me af waarom ik mezelf nou weer zo moest veroordelen. Dit is zoals ik me voelde, dit waren me gedachten en dit is wat me aanzette tot actie. En dat is allemaal goed, zoals het is. En op de waarom vraag, komt vanzelf wel of geen antwoord op. Het is vast met een reden, ik geloof dat voor alles een reden is, zelfs als je deze niet kunt bedenken, je er nooit bewust van wordt of nooit te weten komt.

En de steen? Die houd ik bij me zolang ik die bij me houd…

5 thoughts on “Camino de Santiago 4 – Een bijzondere steen

  1. Carin says:

    Een prachtig verhaal. Het lijkt of ik tijdens het lezen de vogels ook hoor fluiten en zie ze bijna in de bomen zitten. Zo mooi kun jij het beschrijven. Ik heb weer genoten.

  2. Maartje says:

    Lieverd, die steen lag er vast voor niets. Nu mag ie op avontuur met jou! En ben benieuwd wat t je brengt.
    Knuffels!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *