Camino de Santiago 2 – De eerste dagen

Al 5 dagen onderweg naar Santiago de Compostela en eigenlijk nu pas de rust en de ruimte in mezelf gevonden om te schrijven. Gelukkig voor jullie heeft pap al een heel verslag naar de meeste van jullie doorgestuurd met zijn ervaringen.

Dinsdag 22 april staan we om 5 uur naast ons bed. Rugzakken ingepakt en kleren klaar gelegd. Mam brengt ons met de auto naar Arnhem station en na auto, trein, bus, vliegtuig, bus en bus komen we aan in St. Jean Pierre du port. Een dorpje aan de voet van de Pyreneeën en van waar vandaan we onze tocht gaan starten. Waar zo’n duizenden pelgrims ons voor zijn gegaan en vanuit precies hetzelfde dorp gestart zijn. We slapen op een kamer met 6 stevige, geen woord Engels sprekende en snurkende Italianen, zij gaan de camino de Santiago fietsen en laten hun bagage per auto vervoeren, zodat ze er onderweg geen last van hebben. Kan allemaal..
We dineren die avond ook met deze heren en communiceren met gebaren, handen en voeten en vriendelijk gelach. We weten nu nu wel dat zutzzieadenti tandenstoker betekend in het Italiaans, of zoiets. Handig.

Woensdag ochtend om 7 uur staan we buiten met onze rugzakken op. Alles begint met de eerste stap, zo ook onze tocht. Richting de Pyreneeën. Getraind, ongetraind, oude en nieuwe schoenen, 14 en 13 kilo op onze rug. We gaan de Pyreneeën over. Zonnetje op onze bol, vol goede frisse moed en met nog heel veel andere pelgrims bedwingen we de bergen. Fikse klim. Hoe hoger we komen hoe prachtiger en machtiger het uitzicht wordt. Wauw. Ondanks de vermoeidheid in de benen op de top, zouden we nog hoger klimmen als we konden. We klommen van 200 naar 1400 meter hoogte. Ijs lag er nog en smolt door al die oververhitte, dampende pelgrims die langs kwamen. Een berg heeft 2 wegen. The way up and the way down. Dus we gingen down. Minder fijn lopen en veel vermoeiender, want het mooiste heb je al gehad. Al liepen we door het prachtige afwisselende landschap. Bos, rots, steen, gras, bloem, kei, kiezel. In het klooster van Roncesvalles komen we na 25km moe, maar blij en voldaan aan. We eten lekker, bezoeken de kerk waar we de pelgrims dienst in het Spaans beleven, kletsen met andere pelgrims en om 10 uur gaat het licht uit. Een fantastisch dag en een goed begin.

De dagen erna hebben we veel regen met heel af en toe het zonnetje waar weer regen op volgt. We lopen met de regen “sokken” en regen capes aan van Rancavalles naar Zubiri (dag 2, 22km) en van Zubiri naar Pamplona (dag 3, 20km). De regen verveelt snel al levert het wel weer de lekkerste geuren op. Alles ziet er met de regen zo anders uit, triester, grau, grijs, maar toch ook fris en schoon. Kijkend naar de bloemen, bomen en planten die er zo van genieten, maakt het lopen in de regen niet zo erg. Al worden de weggetjes en paden waarover we gaan er niet beter op. Glijdend in de modder en stampend in de waterplassen, maakt alles vies, koud en nat, 2 uur leuk, maar naar uur 5 zat. De avonden zijn fijn, warm, droog, moe en gezellig. Samen etend en kletsend met andere pelgrims. Of een gezellig avondje alleen met pap in Pamplona. Voor,hoofd,na gerecht, fles wijn, water en brood voor 12 euro per persoon en ook nog lekker. Samen met een paar fijne gesprekken is het alleen maar genieten.

Na een nacht met weinig slaap in Pamplona, mede mogelijk gemaakt door de vriendelijkste maar grootste bomen om zager van ons land, besluiten we wandeldag 4 een rustdag te nemen. We lopen 11,2 kilometer, van Pamplona naar Zariquiegui. Een dropje van 5 huizen, net vóór de berg van Alto de Perdón, met daarop het pelgrims monument, waar Giel iets voor mij achter gelaten heeft. Ik kan door de vermoeidheid en het mistige, miezerige weer mijn nieuwsgierigheid onder controle houden en wachten tot morgen.

Eerlijk is eerlijk, het was niet alleen de snurkende man die mij zo vermoeid heeft gemaakt. De afgelopen dagen waren best intens. De inspanning overdag, maar vooral ook alle pelgrims in de Albergues. De pelgrims die met veelal een reden deze tocht lopen, die hun thuis, werk en gezin hebben achter gelaten, hun leven willen overdenken, hun leven willen veranderen, al een lange tijd deze tocht gepland hebben en nu eindelijk hier zijn. Zoveel energieën, zoveel gedachtes, zoveel emotie, en pijn en dat allemaal in 1 hostel. Het voelt alsof ik er een deel van uitmaak. Ik slaap slecht, droom veel, hoor alles en overdag kan ik niet stoppen met denken. De ene gedachten naar de andere wisselen elkaar in hoog tempo vliegensvlug af en gaan alle kanten op. Ze lijken ook geen enkel verband met elkaar te hebben. Vermoeiend. Het willen controleren en het willen stoppen werkt niet en werkt uiteraard alleen maar averechts. De vermoeiendheid werkt daarin niet echt mee. Een “rust” dag op het juiste moment, met dank aan de snurkende meneer, die ervoor gezorgd heeft dat we die rustdag echt hebben genomen. Ik heb lekker bijgeslapen, warm gedoucht, gemediteerd, gelezen, wat geschreven en toen vond ik eindelijk weer de rust in mijzelf. Het aanvaarden, loslaten, overgeven en het er laten zijn. Zijn in het moment waarin alles perfect en goed is zoals het is om vol van te genieten. Terug in mijn eigen energie. Terug in het moment en terug in het NU.

Er volgde een heerlijke avond met lekker eten, verschillende nationaliteiten, poëtische voordracht, leuke gesprekken en hele goede nachtrust. Mét snurkende mensen maar dat leek ineens niet meer zo erg.

Vanochtend vroeg maar rustig uit de veren. Warm kopje verse bio thee erbij voor een goede start van de dag en daar gingen we weer op pad. Na een half uur stonden we op de berg van Alto de Perdón. Naast de voorste voet van de eerste vlaggendrager van het monument zou het pakje van Giel liggen, die hij in september heeft achter gelaten. Het lag er nog. In 4 lagen verpakt kwam er een zakje uit met daarin een brief van Giel en een muziekdoosje “over the rainbow”. Zo mooi en zo dankbaar hiervoor. Dankjewel lieve Giel voor de mooie woorden en het mooie muziekje.

De rest van de dag was net zo prachtig. Blauwe lucht, zon, vlinders, groene velden, bloemen in alle geuren en kleuren, rupsen, gezellige mensen en fijne inspirerende gesprekken. 27km vandaag gelopen en we zijn nu in het dorpje Lorca, zo’n 9km van het stadje Estrella.

Met pap is het trouwens ook erg gezellig. Hij is helemaal in zijn sas, opgewekt, blij en vrolijk. Hij ouwehoert en klets met iedereen in het Duits, Nederland of Engels of een combinatie van de talen met af en toe een woord er tussendoor dat in geen enkele taal bekend is. Grappig en leuk.

Zin in alles, zin in het moment, zin in nu, dromenland.. Welterusten

Liefs Roeleke

11 thoughts on “Camino de Santiago 2 – De eerste dagen

  1. Anouk Schepers says:

    Wow! Roeleke, wat een bijzondere reis en wat mooi om jou verslag te lezen …
    Prachtig♥! En heel bijzonder dat je dit samen met je vader doet. Geniet ervan en de groeten aan je vader …

  2. Marja says:

    Prachtig verhaal Roeleke! We volgen ook met de hele family de verhalen van je paps…. erg leuk! Inderdaad romantisch… t mooie kadootje van Giel… ik heb t filmpje gezien! Genietnog lekker samen! Liefs René en Marja

  3. Willie says:

    Ik ben blij, dat je je rust hebt gevonden. Dan kun nu echt gaan genieten. Veel plezier. Leuk om te lezen, dat Frans ook in z’n element is.

  4. Karin says:

    Wat een mooie ervaringen. Fijn dat je er nu van kunt genieten. Geniet ook van je vader, die is lekker aards, is ook fijn af en toe.
    XX

  5. Ina crommelin says:

    Hallo Roeleke,

    Een prachtig verslag. Dat van je vader lees ik ook en leuk
    om de kleine verschillen te lezen. Geniet van jullie saampjes
    toch geweldig dit met je vader te doen. Geniet ook van
    jezelf. Lieve groet Ina

  6. Nel says:

    Hoi Roeleke,
    Wat n mooi verhaal! Het ontroert me. Het is vandaag 15 juni. De sterfdag van mijn moeder. Ik ben al jaren van plan de camino te “doen” maar het kwam er niet van. Wie weet kan ik nog n piepklein stukje doen. Ik hoop dat ik de verhalen van je vader ook kan lezen. Heel bijzonder dat je dit met hem deed.
    Liefs, Nel Beekman

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *